Krążki filtracyjne i sita cięte

Obrys zewnętrzny ustala położenie krążka w oprawie; odsłonięte pole filtracji określa miejsce przepływu przez materiał. Rysunek zawiera obie granice. Pas docisku, zawinięty rant lub rama zajmują część całkowitej średnicy, a otwór oprawy wyznacza użyteczne okno przepływu. W krążku pierścieniowym otwór centralny tworzy drugi obwód: należy określić jego średnicę, współśrodkowość względem obrysu zewnętrznego i styk z wewnętrznym gniazdem. Pozwala to zgrać pole filtracji z kanałem urządzenia.

Podparcie umieszcza się po stronie przyjmującej obciążenie ciśnieniem. Gruba siatka lub perforowana powierzchnia oprawy podpiera warstwę dokładną nad wolnym prześwitem; rozkład styków wyznacza odsłonięte obszary. Przekrój pokazuje normalny kierunek przepływu i przepływ wsteczny podczas czyszczenia. Dla sztywnego krążka spiekanego orientacja powierzchni, grubość i płaskość osadzenia stanowią część tej samej definicji montażowej. Klasa w mikrometrach opisuje wybrany materiał filtracyjny.

Kształt i materiał filtracyjny wybiera się osobno. Część okrągła, pierścieniowa lub kształtowa może składać się z pojedynczej siatki, zamocowanego pakietu warstw lub struktury połączonej przez spiekanie. Przed określeniem krawędzi podaje się każdą warstwę i jej położenie. Zgrzewy punktowe utrzymują kolejność podczas przenoszenia; zawinięty rant obejmuje obwód i tworzy powtarzalną powierzchnię chwytania lub osadzenia. Połączenia i ich miejscowa grubość mieszczą się w pasie mocowania wskazanym na rysunku.

Przy zamówieniach powtarzalnych kontroluje się obrys gotowy, wycięcia wewnętrzne, całkowitą grubość i stan obu ciętych krawędzi. Materiał pokrywa cały otwór czynny, zamocowane warstwy pozostają wyrównane względem siebie, a krawędź pasuje do oprawy przy zachowaniu płaskiej powierzchni roboczej. Cienkie sita pakuje się płasko z oznaczeniem klasy i kolejności warstw. Pakiety do wytłaczania otrzymują dodatkowo układ od wlotu do wylotu dopasowany do płyty sitowej; ta informacja montażowa towarzyszy obrysowi krążka.